و زمزمه کردیم ...

یا مقلب القلوب والابصار؛

و این سال جدید را به ز سال قبل و این روز و این لحظه‌ام را، بهتر از روز و لحظه‌ای که می‌گذرد قرار ده. 

شبنمی آهسته از چشمان برگ

می چکد بر دامن رنگین خاک

گل می افشاند به چشم آفتاب

نازخندی خوابناک

ناگهان از جای می خیزد نسیم

شاد می رقصد میان خاکسار

گفتگویی نرم می لغزد به گوش

    “هان بهار…

            آری بهار…”

همه دست افشان غزل نوروز را آغاز کرده ايم تا بهاري دل انگيز را در پايان زمستاني سرد بنشانيم.

بهاري ديگر رسید و سال نو شد و در مقدم بهار گل هاي سرخ  مي شکوفند و باد عطر بهار نارنج را  بر دلهای اهورائي ما مي گستراند.

سال نو مبارک

محرم، ماه ايثار و از جان گذشتگی است! ماه عشق و شور و فریاد است! ماه سرافرازی بر فراز نیزه هاست!
ماه آمیختن با خون و آمیختن عشق است.
سلام بر حسین (ع)

آدمي در گذر از مزرعه اي

روبرو گشت با يک آدمک

خنده کردش ناگهان برشکل او

بر کلاه و بر دماغ و چشم او

گفت اي بيچاره اين هم زندگيست

بر توو امثال تو بايد گريست

خوش به حال آدمان و مردمان

نيستند جزءِ شما بيچارگان

آدمک قفل دهان را باز کرد

جمله را با خنده ايي آغاز کرد

گفت اي آدم نما خاموش باش

با تو دارم حرف هايي گوش باش

از چه مي خندي من آدم نما

بر دروغم يا دورويي يا ريا

شکل من را تو چنين آراستي

نقش دادي آنچنان که خواستي

ورنه بودم شاخه اي اندر درخت

شاخه اي سرسبزبا يک جان سخت

بلبلان بودند مرا همراه و يار

دوستاني نيک بودند در جوار

حال هستم تکه چوبي بي کلک

تکه چوبي تحت نام آدمک

کو بلبل، مار هم ترسد زمن

چون لباس آدمي دارم به تن

آدمي را آدميت لازم است

ور نه جان در کالبد دارد حمار.

ای زنـدگی بر او سخت مگیر

ای رنجها از او دوری کنید

ای موج زندگی بر او سخت مکوب

و ای قلب

همیشه برایش پاک بمان

تا پیوندمان جاودان

بمــــــاند

آنقدر شاعرم امشب كه فقط ،

سايه مهر تو را كم دارم

با تو هستم :

اي سراپا همه احساس !

خون تو در رگ من جاريست ،

جنس ما جنس بلد بودن كانون گل است

نازنين !

* زندگي جاي هدر دادن فرصتها نيست *

ما مطهر شده ايم ،

پيش رو راه رسيدن به خداست

مهربان !

اين تو هستي كه عبارات مرا ميفهمي

جمله هايم بعد پالايش تو ،

راهي گفته شدن ميگردند

سايه مهر تو را من به شبم چسباندم

خانه طوسي آرامش من دعوت از" نام تو" را مي خواهد

مهربان !

سبد معذرتم را بپذير؛

كودكي هستم شوخ !

خانه ام در ته بن بست فراموشي يك زوج قديمي مانده

خانه دل اما ، جاي بكريست هنوز ،

 پر سبزينه و ريحان و غزل ،

 پر تكرار گياهان نمو ،

 پر ابيات ملون شده در خمره عشق ،

 پر انوار خدا

داخل خانه دل ؛

جاي جمعيت هر جايي نيست !

كل دارايي من تازگي دلكده است

من به دل راز رسيدن دارم ،

طرح تكرار هم آوازي ساران سرود ،

پاسخ كل سؤالات بشر ،

من به دل ثروت هنگفت عدالت دارم ،

خوب مي فهمم اگر در باران ،

چتر خود را به كسي بخشيدم ؛

توشه رفتنم از لطف خدا آكنده ست !

خوب مي دانم اگر جاي تو پيشم خاليست ؛

حكمتي در كار است

مهربان !

سبد معذرتم را بپذير

كار كودك اين است ؛ 

       ابتدا حرف زند ، به تأمل بنشيند سپس  

آنقد ر شاعرم امشب كه فقط :

بيستون كم دارم ،

تيشه عاقبتم را بدهيد

آنقدر ساده سخن مي گويم ؛

كه اگر يكنفر از كوچه دل در گذرد ،

دل و دلداده با هم بيند

مهربان !

ساعت الان دقيقا خواب است

* و من پهنه كاغذ بيدار * 

روي تو در نظرم نقش نخست،

و خدا شاهد ديوانگي بنده بازيگوشش

و خود او ميداند ؛

كه دلم آنقدر آغشته به توست ؛

‌‌‍كه اگر از صف فردوس برين ،

" طيفي اندازه صد نور ميسر سازد

من به آن طيف نبخشم ، دانه اي از مويت "

مهربان !

بازهم ،

سبد معذرتم را بپذير

آنقدر شاعرم از تو كه نميدانم كي ،

واژه ات راهي شعرم شده است

لحظه اي گوش كن ،

يك مؤذن مست است !

آنقدر خوب اذان مي گويد ، گويي او عكس خدا را ديده

خوش به حالش اما؛

طرح زيباي خدا را گاهي ؛

ميتوان در پس سيماي عزيزي جوئيد

مهربان !

دير زمانيست كه من اين مسئله را فهميده ام ،

مهربان !

آنقدر شاعرم امشب كه زمين ،

در پي زمزمه ام مست شده ست

سر به بالين مدارينه كرات نهاده ست و باز

گوشهايش به واژه ام آويزانند

آنقدر شاعرم امشب كه دلم ؛

از پس سينه برون آمده باز 

   او نگاهش به من است     

من نگاهم به قدم رنجه تو

آنقدر شاعرم امشب كه فقط ،

روح  روحاني تو حال مرا ميفهمد

   مهربان ! 

       عاشقي ؛ بارش احساس به روي ذهن است   

       عاشقي ؛ لمس خدا با چشم است

       عاشقي ؛ مظهر نو بودن دل ، در حيات ازلي ست

و من امشب از عشق ، به خود مي پيچم

بعد از امشب شايد ،

نقش اعجاز تو را طرح زنم

مهربان !

پوشش درد من آرامش توست ،

سطح بالين تو اندازه توست ،

بر تنت راحت باش

به ره خواب برو ،

آسمان را بنورد ،

قطعه منتظم ثانيه ها را بنواز ،

شعر پر مايه بگو ،

ساز بزن........

مهربان !

تركه فرضي تنبيه من آماده نشد؟

يا مرا چوب تأدب بنواز ،

يا بيا و سبد معذرتم را بپذير

مهربان !

لذت صبح مجدد اينجاست ،

ميروم تا با آب ؛ غسل آزاده شدن باب كنم

ديگر آن جمله سهراب مرا حسرت نيست ؛

" كعبه ام مثل نسيم ،

ميرود باغ به باغ ،

ميرود شهر به شهر "

ثروتي بيش به من داده خدا.....

مهربان !

از سر كودكي من بگذر ،

بايد آرام به سجاده تعظيم روم ؛

شعرم آخر شده ، انگار زمان وصل است

" به خدا مي دهمت عاريه وار...،

آري ! عاشق شده بودم اينبار ... "